Piet en Marie Simonis gingen samen onder het mes

Piet en Marie Simonis uit Hooge Zwaluwe wisten eigenlijk niet beter dan dat hun rug altijd pijn deed. Al hun hele leven lang. Piet, sterke jonge vent, kon tijdens zijn werk in de bouw zakken cement van 20 kilo sjouwen. Maar moest hij de kamer stofzuigen, dan trok hij weg van de pijn. Zijn zus Marie moest op haar 14^e stoppen met haar bijbaan in de horeca; op haar 15^e kon ze niet meer naar school. Simpelweg zitten was te pijnlijk geworden.

Het duo bleek vergroeiingen aan de ruggengraat te hebben: bij Piet was dat kyfose, een bolling bovenin de rug, Marie had kyfose en op twee plekken scoliose. Ongeveer 60.000 mensen in Nederland hebben zulke vergroeiingen in hun rug, al heeft niet iedereen er evenveel last van.

Baksteen

Piet vertelt: ‘Op slechte dagen deed die vergroeiing zoveel pijn, dat het ook invloed had op mijn weerstand. Ik werd er letterlijk ziek van. Mijn rug stond zo onder spanning dat die zo hard was als een baksteen. Mijn spieren raakten verzuurd. Nu, drie maanden na de operatie, is het erg verbeterd. Ik was rugpijn normaal gaan vinden. Maar dat was het dus niet.’

De tekst gaat verder onder het kader

Het heeft wel even geduurd voordat de naweeën van de operatie weg waren. ‘Ik heb veel pijn gehad, ik kon nog geen pen oppakken. Ik heb me in het begin wel afgevraagd: was dit het nou echt waard?’

TENS-apparaat

Ook zijn zus Marie spreekt van een alomtegenwoordige basispijn en ook zij dacht dat het erbij hoorde. Tot ze op haar 14^e haar bijbaan niet meer volhield, en een jaar later moest stoppen met school. Ze kon niet meer zitten. ‘De vergroeiingen waren bij mij niet heel zichtbaar. Ik kreeg een TENS-apparaatje en medicatie tegen de pijn.’

‘Het was fijn dat we dit samen konden doorstaan’

Dat ze op dezelfde dag konden worden geopereerd was een geschenk voor het hechte duo. Marie: ‘Het was fijn dat we dit samen konden doorstaan. Ik heb snel last van stress, voelde veel spanning voor de operatie. Piet is nuchter. Dat werkte kalmerend. We hadden in het ziekenhuis onze kamers naast elkaar en tijdens ons herstel thuis lagen we in ligstoelen naast elkaar series te kijken.’

Twee-halen-één-betalen

Piet: ‘Het was ook fijn voor onze ouders. Zo hoefden ze maar één keer in spanning te zitten.’ Lacht: ‘Ze zijn ondernemers, voor hen was het een soort twee-halen-één-betalen.’

Broer en zus werken nu aan hun verdere herstel. Piet pakt stap voor stap zijn werk weer op. Hij studeerde werktuigbouwkunde en werkt voor een bedrijf dat historische panden restaureert.  ‘Ik moet wel weer spiermassa opbouwen. Ik ben 14 kilo kwijtgeraakt.’

Marie is nog niet helemaal af van haar rugpijn. ‘De basispijn is wel veel minder, maar omdat ik tenger ben, heb ik last van de schroeven in mijn ruggengraat die tegen mijn huid drukken.’ Wel heeft ze haar studie Forensisch Onderzoek in Amsterdam weer opgepakt. Glimlacht: ‘Ik zal best wat lessen moeten inhalen.’