Aan de eettafel van hun stijlvolle appartement in de wijk Blijdorp blikken de Rotterdamse Pien Wijsman (30) en haar vriend Thijs terug op een turbulente tijd in het voorjaar van 2025. Die begint in februari 2025 met een schijnbaar onschuldige hoofdpijn. Pien staat dan op het punt af te studeren aan de Pabo. Ze is een zogeheten ‘zij-instromer’ en werkt op een montessorischool in Kralingen.
‘Een dag voor mijn afstuderen werd ik niet lekker. Hevige hoofdpijn, duizelig, misselijk. Alsof de vloer onder me verdween. De weken ervoor had ik ook al last van hoofdpijn gehad. Maar ik knapte redelijk op en ben toch naar de eindpresentatie gegaan. Ik heb wel tegen de examinator gezegd: het kan zijn dat ik niet helemaal goed uit mijn woorden kom. Maar ik ben gelukkig toch geslaagd.’
Migraine
In het prille voorjaar tobt ze door met perioden van algehele malaise en hoofdpijn. De huisarts denkt aan migraineaanvallen. Intussen traint ze ook voor de Marathon Rotterdam. Wie de marathon ooit heeft volbracht weet: er moet heel wat gebeuren voordat je besluit af te haken. En dus verschijnt Pien op zondag dertien april gewoon aan de start.
‘In die beruchte bocht bij het Kralingse Bos werd ik weer niet lekker. Ik heb Thijs gebeld. Ik had iemand nodig die me er doorheen zou slepen. Op de Kralingse Plaslaan stond mijn klas. Ik hoor een van mijn leerlingen nog roepen: “Kom op juf Pien, je kán het, je kán het!” Die zin heeft zich de maanden erna in mijn hoofd vastgezet.’
‘Het aneurysma was zo groot als een paasei.’
Ze loopt die marathon op haar tandvlees uit, en de hoofdpijn verergert de dagen erna. De huisarts schrijft een verwijzing voor de neuroloog, maar ze gaat die dagen gewoon naar haar werk. ‘Ik meld mij niet snel ziek. Ik wil er gewoon graag zijn voor de kinderen’, verontschuldigt ze zich. ‘Maar toen ik over niets begon te struikelen en een leerling vroeg of het wel goed ging, vond de adjunct-directeur het welletjes. Ze stuurde me naar het ziekenhuis.’
Het is niet goed
Op de Spoedeisende Hulp wordt een CT-scan gemaakt van haar hoofd. Als even later de dienstdoende neuroloog een stoel pakt en naast haar komt zitten, weten zij en Thijs: het is niet goed.
Thijs: ‘In de gipskamer van het ziekenhuis kregen we de CT-scan te zien. Er zat een aneurysma in de linker hersenhelft. Het was zo groot als een paasei.’
Pien en Thijs, met op de achtergrond haar ingelijste verpleegkundigen. Op de foto door Harmen de Jong.
Pien wordt doorgestuurd naar het Erasmus MC, waar neuroloog prof. Diederik Dippel haar waarschuwt: bereid je voor, dit is complex. ‘Ik kreeg goede pijnstilling en kon thuis de operatie afwachten. Ik ben vanaf dat moment geen seconde meer alleen geweest.’ Lacht: ‘Ik dacht: waarom de hele dag verdrietig zijn? Misschien is dit het wel… Dan ga ik volop genieten van de tijd die ik nog heb. De hele dag grappen maken, naar de dierentuin, midgetgolfen en varen met mijn familie. Borrelen en kwetsbare gesprekken voeren met mijn vrienden, gelukkige momenten vieren met Thijs.’
Popcorn
Op vrijdag twee mei volgt de operatie en komt ze onder de hoede van neurochirurgen Victor Volovici en Ruben Dammers én vaatchirurg Marie Josee van Rijn. ‘Ik voelde me meteen veilig in hun handen. Ik had een lijst met vragen, ook uit interesse. Ik wilde bijvoorbeeld weten of de operatie werd gefilmd.’
‘Pien moest weten hoe moeilijk het ging worden’
Een hersenaneurysma zó ingewikkeld als dat van Pien ziet neurochirurg Victor Volovici slechts een enkele keer per jaar. Maar microvasculaire chirurgische ingrepen in de hersenen zijn zijn specialiteit. Uit heel Europa komen patiënten daarvoor naar Rotterdam. Lees het verhaal van de neurochirurg op Amazing Erasmus MC.
Thijs: ‘En je wilde weten of en zo ja hoeveel van je haar moest worden afgeschoren.’
Pien: ‘We gaan die beelden binnenkort bekijken. De eerste operatie duurde veertien uur, de tweede twaalf uur. Dat wordt een grote bak popcorn.’
Tweede operatie
Inderdaad. Een tweede operatie. Want hoewel de eerste aanvankelijk goed geslaagd lijkt, is er tien dagen later een tweede nodig. Bij de eerste ingreep leggen de chirurgen enkele bypasses aan, met gebruik van een bloedvat uit Piens onderarm. Een minutieus huzarenstuk dat de bloedtoevoer naar de hersenen weer optimaal moet maken.
‘Ik had na de eerste operatie al gefietst in bed, en ik zou samen met Thijs de wedstrijd Feyenoord-PSV gaan kijken. Zo lief, mijn vader had een gesigneerd Feyenoord-shirt voor me meegenomen.’
Maar zover komt het niet. Pien is te moe door de heftige ingreep van de week ervoor en ze heeft pijn in haar buik. De maandag erna wordt die ondraaglijk. Even wordt gedacht dat het komt omdat daar wat vet is weggenomen dat is gebruikt om de nieuw aangelegde vaten in haar hoofd in te bedden. Maar er blijken bloedingen te zijn, in haar buik, haar nek en haar hoofd.
‘Ik voelde me meteen veilig in hun handen.’
Thijs: ‘Ze denken dat die zijn ontstaan toen langzaam Piens bloeddruk weer werd verhoogd, gecombineerd met het gebruik van bloedverdunners. Dat was nodig om voor voldoende bloedtoevoer naar de hersenen te zorgen.’
Pien: ‘Dat was pittig. Victor kwam met spoed kijken op de IC en zag aan mijn hoofd dat er een bloeding zat. Ik moest opnieuw geopereerd worden. Tijdens de operatie zagen ze dat de twee eerder gemaakte bypasses niet goed werkten. Met name de grootste bypass werkte niet. Victor heeft toen een derde bypass gemaakt en daarna alles meerdere keren nagelopen. Vervolgens kreeg ik vaatspasmes in mijn halsslagader waardoor het vat vernauwde. Dus na de operatie moest ik door naar de angiografie, waar ze stents hebben geplaatst.’
Geluk
De ingreep duurt deze keer een half etmaal. ‘Maar na deze operatie voelde ik me heel snel een stuk beter. Ik kon rechtop in bed zitten en een sudoku maken.’
Terugblikkend beseft ze dat ze geluk heeft gehad. ‘Ik ben jong en fit, en ik heb gelukkig een positieve instelling.’ Dankbaarheid voelt ze ook. ‘Victor en Ruben hebben echt voor altijd een plek in mijn hart, maar ook de verpleegkundigen op de Intensive Care. Brenda, mijn IC-mama die er altijd voor mij was, en die zich een ongeluk schrok toen ik plots voor die tweede operatie uit mijn bed was verdwenen.’
Pien proeft alleen nog pittig eten, foto door Harmen de Jong
Achteraf gezien blijkt dat Pien al eerder ‘warning leaks’ heeft gehad in haar hersenen. Het aneurysma heeft een cognitief gedeelte van haar hersenen plat gedrukt, waardoor schade is ontstaan. ‘Andere delen van mijn hersenen kunnen dat grotendeels overnemen, maar daar is tijd voor nodig. Ze hebben mij verteld dat het hele herstelproces twee tot drie jaar kan duren.’
Babystapjes
Dat herstel gaat met babystapjes. Ze somt op: ‘Ik heb een tijd mijn lijf niet vertrouwd. Mijn oor links is gevoelig. Ik heb last als er veel prikkels tegelijkertijd zijn. Fietsen gaat op zich goed, maar in druk verkeer krijg ik een error in mijn hoofd. Ik heb ook nauwelijks smaak meer, ik proef alleen nog maar pittig eten.’
Haar ouders, zus en broers, haar zwager en schoonzussen steunen haar onvoorwaardelijk, net als haar partner Thijs die af en toe het zweet op het voorhoofd heeft staan door al dat spicy eten. ‘Ik ben hen zo ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor mij hebben gedaan. Vooral wat Thijs voor mij betekent, daar heb ik geen woorden voor. Hij heeft steeds alles laten vallen en was er voor me.’
Nu Pien weet dat het meerdere keren klaar had kunnen zijn, is positief in het leven staan voor haar een heel stuk makkelijker geworden. ‘Ik geef de ruimte aan verdriet, maar ik blijf zoeken naar lichtpuntjes en kan ontzettend genieten van de allerkleinste dingen. Dus. Uiterlijk in mei 2028 sta ik weer bovenop de berg.’
Publieksjaarverslag
Dit verhaal komt uit het publieksjaarverslag 2025 van het Erasmus MC: een magazine vol persoonlijke verhalen van onze patiënten, collega’s en studenten. Je kunt een gratis exemplaar meenemen uit de bakken bij de ingangen van het ziekenhuis, of hem online doorbladeren.
Complexe zorg
Als universitair medisch centrum richt het Erasmus MC zich op patiënten die complexe zorg nodig hebben en op patiënten met een zeldzame aandoening. Voor die patiënten beschikken wij over de specifieke expertise en voorzieningen. Zoals beschreven in Koers28, de strategie van het Erasmus MC.
