Dat Yolanda Moerkens straks weer op volle kracht met hark, schoffel, gieter en schep aan de slag kan, is te danken aan een vernuftige polsoperatie van orthopedisch chirurg Joost Colaris, werkzaam op de afdeling Orthopedie en Sportgeneeskunde.
Nu ze haar handen weer letterlijk kan laten wapperen, is er in haar hoofd al een lijst met klusjes aan het ontstaan. In de kas staan stekken te wachten op verplaatsing naar de volle grond, her en der moeten overblijvende groenten plaats maken voor nieuwe aanwas. Ze wijst naar een palmkool die elk moment kan gaan bloeien: ‘Ik snij de nerven eruit, en dan roerbak ik ze, met wat ketjap. Heerlijk.’
Maar eerst terug naar het begin. Yolanda kampte al tijden met een buitengewoon pijnlijke linker pols. ‘De gewrichten’, wijst ze. ‘Er zaten ook bulten. De reumatoloog schreef medicijnen voor, maar die werkten niet. Ik had gehoord over Joost Colaris in het Erasmus MC. De reumatoloog in het Franciscus Gasthuis heeft me naar hem doorverwezen.’
De linkerpols ging onder het mes. Maar dat hielp niet. ‘Toen werd de pijn nog erger. Tot overmaat van ramp kreeg ik vervolgens ook last van de rechterpols.’
Handwortelbeentje
Chirurg Colaris legt uit: ‘Deze pijn ontstaat door slijtage in de pols. In het polsgewricht wordt het kraakbeen tussen het scheepsvormig handwortelbeentje en het spaakbeen dunner waardoor de botjes pijnlijk over elkaar schuiven. De gangbare ingreep is dat we het scheepsvormig handwortelbeentje verwijderen, en de rest van de handwortelbeentjes vastzetten met schroeven om te zorgen dat de vorm van de pols behouden blijft. Daarna moeten de handwortelbeentjes weer aan elkaar groeien. De schroeven kunnen blijven zitten.’
Joost Colaris
Bij Yolanda, vertelt hij, werkte deze methode bij de linkerpols niet goed. Haar lichaam reageerde verkeerd op de schroeven, dus die moesten er weer uit. ‘De pols deed het ook zonder schroeven best goed, er was voldoende botheling. Dus toen haar rechterpols opspeelde, heb ik daar het scheepsvormig handwortelbeentje verwijderd, maar heb ik de schroeven achterwege gelaten. Yolanda heeft zes weken gips gekregen om de pols tijdelijk te stabiliseren. Dat heeft goed uitgepakt.’
Yolanda is er dolblij mee. ‘Wat ik zo fijn vond, is dat deze dokter buiten de gebaande paden durfde te gaan, de protocollen durfde los te laten. Hij dacht met mij mee, en bedacht een oplossing die wél bij mij paste. Als het niet goed was gegaan, had ik daar vrede mee gehad.’
Aardappelen
‘Ik kan weer keramieken en lekker rijden op mijn motorscooter. Plus: ik lig ‘s nachts niet meer wakker door de pijn. Maar het belangrijkste: ik kon de laatste tijd niet meer zonder hulp tuinieren. Ik kan het hele jaar door uit mijn tuin eten. Appel- peren- kersenbomen, een kas met komkommers, sla en raapstelen. En alles onbespoten, hè? Ik heb ook nog een klein stukje land waar ik aardappelen verbouw én ik kweek biologische bloemen. Ik wil die bespoten rommel uit de winkel niet.’
Joost Colaris, tot besluit: ‘Academische zorg gaat vaak á la carte omdat bij complexe zorg niet altijd vooraf vaststaat wat er tijdens de operatie moet gebeuren. Daarbij behandel ik patiënten zoals ik zou willen dat mijn familie wordt behandeld. Heel fijn dat ze tevreden is, daar doe je het voor als dokter.’
Passende zorg
Het Erasmus MC biedt de zorg die aansluit bij de behoefte van de patiënt: zorg die de patiënt samen met de behandelaar kiest. En zorg die plaatsvindt op de juiste plek: in ons universitair medisch centrum, een ander ziekenhuis, thuis of waar dan ook. Zoals beschreven in Koers28, de strategie van het Erasmus MC.
